We zijn in verwarring. We dreigen verstrikt te raken in een identiteitscrisis die maar op een manier kan eindigen: collectieve depressie.
Dat moeten we voorkomen en daarom een kloeke handleiding over wat ons Nederlander maakt. Om op terug te vallen, aan te refereren en om van te leren.
Voor de nieuwkomers, zodat ze weten waar ze zich aan te houden hebben, en, misschien nog wel meer, voor de hardwerkende Nederlander met voeten en voorouders in de Hollandse klei, voor stadse plattelanders en stedelingen in hun villa’s op de hei.
Zodat we allemaal weer een beetje houvast hebben.
Vandaag: de letter S.
SGP
Staatkundig Gereformeerde Partij. Vinden dat de man het hoofd is van de vrouw, en vinden dat helemaal niet raar. Houden sinds een tijdje publiekelijk heel veel van ‘onze joden’, terwijl de oprichter van de partij nog niks met joden te maken wilde hebben.
Van de SGP mag je best homo zijn, maar mag je het als man niet met een andere man ‘doen’. Over vrouwen hebben ze het in deze context niet.
Ondanks dat ook de aanhang van de SGP hoort bij ‘de volken van het boek’, hebben ze een hekel aan de islam, want moslims vinden dat vrouwen minder zijn dan mannen en moslims gooien homo’s van torens. En moslims houden ook nog eens niet van Israël, en de SGP houdt ongeveer nog meer van Israël dan dat ze van Nederland houden. En dat wil wat zeggen.
Sjoemelen
Wij houden van een beetje sjoemelen. Het is een sport om twee halen één betalen te doen zonder dat de buurtsuper een actie heeft. Het is tof om de belasting via een BV’tje hier en een dochteronderneminkje daar een poot uit te draaien. Bijna niks vinden we lekkerder dan een potje zwart geld achter de hand hebben. We vinden het geen doodzonde als een politicus een loopje neemt met de waarheid, of eens een bonnetje kwijtraakt, of een fotorolletje, of een miljoen ondeugdelijke mondkapjes afneemt. We doen een beetje moeilijk, maar eigenlijk vinden we het slim dat je alle mogelijkheden die je ter beschikking staan benut. Bekennen dat je gesjoemeld hebt, dat vinden we wel sneu. Dan stort je van je voetstuk. Dan ben je echt een loser.
Spreekkoren
Wanneer we lekker opgaand in een groep dingen kunnen roepen, ontpoppen we ons al dappere meedoeners: vanaf een voetbaltribune is het gevaarloos ‘joden, joden kankerjoden’ of ‘Hamas, Hamas, alle joden aan het gas’ roepen. Het is misschien niet aardig, maar in een groep kan je grenzen over die je in je eentje moet respecteren. En we bedoelen het niet zo kwaad.
Heb je geen vuurwerk voorhanden als er ergens een opvangcentrum voor asielzoekers wordt gepland: hef een spreekkoor aan, waarbij beledigingen altijd het best bekken. En heb je een vrouw tegenover je, is: ‘daar moet een piemel in’ een absolute klassieker.
Let op: niet proberen met de leus ‘from the river tot he sea, Palestine will be free’ want dat ligt gevoelig qua antisemitisme, en ook zoiets als ‘why are you in riot gear, I don’t see no riot here’ is tricky, want het daagt onze politie onnodig uit, en daar houden ze niet van. En wij ook niet.
