Auteur: Saskia

Geplaatst op

Schindler’s Lift

De afgelopen vier jaar heb ik minstens één keer per week aan Schindler gedacht. Oskar Schindler. Wekelijks stap ik in een lift in die zijn naam draagt, en onderweg naar de twaalfde verdieping van een groot kantoorgebouw volgen mijn gedachten een eigen parcours: via een filmstill van Liam Neeson als Oskar en de Schindlerjoden glijdt mijn blik vluchtig over kamp Plaszov, waar commandant Amon Göth van zijn balkon aan het schieten is op zijn gevangenen. Door een lommerrijke omgeving naar het grauwe getto van Krakau, waar ik de vrouw van Hans Frank, de gouverneur van het door de nazi’s bezette Generaal Gouvernement volg bij het boodschappen doen. Zij shopte graag in het getto: de hemdjes waren er nog van ouderwetse kwaliteit en de bontjassen spotgoedkoop.

Oskar Schindler, door Steven Spielberg vereeuwigd in de film Schindler’s list, was een Sudetenduitser die niet erg succesvol was in zaken, maar dat wel heel graag wilde zijn, zonder zich daarvoor teveel te hoeven inspannen. De bezetting van Polen door de Duitsers bood hem een unieke kans. Schindler werd in 1939 lid van de NSDAP, en kon in Krakau een onteigend joods bedrijf voor een koopje overnemen. Arbeid kostte geen vermogen: loon werd er niet betaald, er waren slechts een luttel aantal marken per dwangarbeider per dag verschuldigd aan de nazi regering. Wel moest je om mee te draaien in het systeem regelmatig drinken in het gezelschap van beulen als Amon Göth en zijn geuniformeerde vrienden, maar dat had Oskar er voor over.

Hij ontfermt zich over de Deutsche Emailwaren Fabrik (DEF), waar potten en pannen worden geëmailleerd. Om de fabriek weer op de rails te krijgen stelt hij een van de voormalige joodse eigenaren aan als bedrijfsleider. Onder diens bezielende leiding, en aangespoord door boekhouder Itzhak Stern, ontpopt Schindler zich tot redder van zijn arbeiders. Met slijmerij en fusten cognac, omkoping en de nodige mazzel weet hij zijn arbeiders uit de raderen van de moordmachinerie om hen heen te houden. Zijn geld verdient hij meer op de zwarte markt dan door zijn fabriek.
Hij krijgt het voor elkaar om zijn arbeiders bij de werkplaats in een eigen kamp te mogen onderbrengen. Zo houdt hij ze veilig als het gettto ontruimd wordt, en ontsnappen ze aan de wrede willekeur van Plaszov. Als aan het eind van de oorlog liquidatie dreigt, begint hij een nieuwe fabriek annex kamp in Brünnlitz. Zijn arbeiders neemt hij mee. 300 van zijn vrouwelijke arbeiders worden tijdens het transport naar Brünnlitz per abuis naar Auschwitz gevoerd. Schindler weet ze terug te halen. Ze overleven de oorlog.
Hij wordt, als nazipartijlid en vermeend intimus van Göth en trawanten na de oorlog, berooid en beschadigd, gearresteerd. Op voorspraak van ‘zijn joden’ wordt hij vrijgelaten. Door Schindler’s List is zijn nagedachtenis afgestoft, en krijgt de opportunist die een geweten ontwikkelde én ernaar handelde een ereplek op het podium van de ‘rechtvaardigden onder de volken’. Ongeveer 1200 mensen danken zijn leven aan hem.

In Krakau is zijn fabriek vast onderdeel van de ‘jodenvervolgingroute’. Je kunt tripjes boeken die beloven je in één dag langs de hoogtepunten van de Holocaust te voeren: stop 1- het bij Krakau gelegen vernietigingskamp Auschwitz, stop 2- Schindler’s fabriek en alle locaties waar ‘de film’ is opgenomen en tenslotte, stop 30- een restant van de gettomuur. Desgewenst kan de dag worden afgesloten met een bezoek aan de beroemde Wieliczka zoutmijn, waar uit het zout sculpturen en kapellen zijn gehakt. 

Omdat Schindler en de verhalen rond hem al zo lang in mijn hoofd wonen, sluit ik tijdens mijn bezoek aan Krakau aan in de rij voor zijn fabriek, nu museum. De rij gaat uiterst traag vooruit richting ingang, die omkranst wordt door portretjes van de door Schindler geredde mensen. Het is warm. Ik voel me steeds minder op m’n gemak daar in die rij in de hitte, en besluit dat ik eigenlijk niet zo nodig naar binnen hoef om Schindler en de geschiedenis recht te doen.
Een paar meter verderop is de onopvallende ingang van MOMAK, het museum voor moderne kunst. Net als het Schindler Museum gevestigd in een van de hallen van de zorgvuldig gerestaureerde voormalige emailleerfabriek.
Met elk schilderij dat ik bekijk verdwijnt er meer van het beklemmende gevoel dat me bekroop in de rij voor DEF, aangejaagd door het getoeter en de flarden geschiedenis uit de speakertjes van de af- en aan rijdende golfkarretjes vol Schindler toeristen. Het museum is een verademing, groots opgezet en interessant. Ik neem de beelden mee voor als ik straks weer de Schindler lift in zal stappen.
Afbeelding: Paulina Stasik (1990), MOMAK, Krakau 

Geplaatst op

Overbodige eters

De eerste gaskamer die ik zag was witgepleisterd. In de ruimte stonden portretten op ijzeren staven, wat me deed denken aan hoe sommige mensen ansichtkaarten als decoratie neerzetten. De portretten waren van mensen die in de gaskamer waren vermoord; mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking.
Het was in Pirne, in Sonnenstein, een van de oudste psychiatrische inrichtingen in Duitsland, in de duistere jaren een van de centra waar Aktion T4, een eugenetische operatie om het Duitse ras gezond te houden, in 1940 en 1941 werd uitgevoerd. De naam T4 verwijst naar het hoofdkwartier van de Aktion aan de Tiergartenstrasse 4 in Berlijn, want er waren meer van dit soort centra. Zeker 70.000 mensen werden in die twee jaren in tot gaskamers omgebouwde kelders, vrachtwagens of door dodelijke injecties vermoord omwille van het idee van raszuiverheid.
De Gedenkstätte is nieuw, in de DDR-tijd was er weinig aandacht voor slachtoffers die niet als antifascistisch konden worden gekwalificeerd, en wat herdenken betreft had men zowel in Oost als in West sowieso de handen vol aan de Holocaust.
Het instituut is nog steeds een ziekenhuis. Op het plein voor de herdenkingskelder zitten bewoners op een bank in de zon. Een van hen graait met zijn handen in de lucht en vertelt met verve een verhaal in een klankenpalet waarvan ik de betekenis niet ken. Zijn publiek luistert met open mond.

Eugenetica – het manipuleren van menselijk leven – is geen uitvinding van de nazi’s, en is ook niet in 1945 ter ziele gegaan. Het idee dat mensen maakbaar zijn, en ‘vlekjes’ kunnen of moeten worden weggepoetst is wijdverbreid.
In Amerika bedachten schedelmetende onderzoekers en veeboeren met een voorliefde voor raszuiverheid dat je, als je het perfecte rund kon creëren door natuurlijke selectie een handje te helpen, je die kennis ook op mensen moest kunnen toepassen.
De Brit Galton, antropoloog en neef van Darwin, zag eind negentiende eeuw wel wat in het toepassen van de survival of the fittest theory op zijn medemens.
In Australië probeerde de blanke indringers nog tot in de jaren zeventig van de vorige eeuw het Aboriginal bloed uit de oorspronkelijke bewoners te fokken. Er was ontdekt dat sommige Aboriginal kindjes blond haar hadden. Dat was genoeg voor de raszuiverheidspioniers om ervan uit te gaan dat er dus toch iets van waarde in het genetisch materiaal van de oorspronkelijke bewoners moest zitten, dat verdund was geraakt in de loop der tijd. Het onterende experiment was erop gericht die verdunning terug te draaien.
In India werden tijdens de Emergency onder leiding van Sanjay, zoon van toenmalige minister president Indira Gandhi, op grote schaal gedwongen sterilisaties verricht, niet toevallig vooral bij lage kaste-hindoes en moslims; een praktijk die ook nu in verschillende landen nog populair is om groei van bepaalde minder gewenste bevolkingsgroepen te beperken.
Ook in Nederland zijn mensen gedwongen onvruchtbaar gemaakt om te voorkomen dat ze in staat zouden zijn zich voort te planten. Het was tot 2014 standaardpraktijk bij mensen die een geslachtsverandering ondergingen. Bij tijd en wijle laait de discussie over eugenetica weer op, bijvoorbeeld rondom abortus bij erfelijke ziekten of vastgestelde afwijkingen aan de foetus.

Al is de moeite die de nazi’s hadden met mensen die niet voldeden aan de door hen verbeelde ‘gezonde geest in een gezond lichaam’ dus niet uniek, hun oplossing was karakteristiek meedogenloos.
Aktion T4 begon in 1939. Bij iedereen die afweek van de nazinorm en het Germaanse ras door voortplanting kon verzwakken, moest voorkomen worden dat het ondeugdelijke genetisch materiaal kon worden doorgegeven. Elk leven dat in de ogen van de nazi’s niet volwaardig was, kon maar beter worden beëindigd. De genade dood noemde men dat, ter voorkoming van onnodig lijden. En passant werd zo ook afgerekend met ‘nutteloze eters’, mensen die onderhouden moesten worden zonder dat ze er iets voor terug gaven.
Het programma stond onder leiding van artsen die de patiënten beoordeelden op aandoening, eventuele bruikbaarheid en mate van lijden, met een scherp oog voor de kosten die bespaard konden worden als er niet behandeld werd. Verpleegkundigen hielpen gedwee mee om de mensen die met bussen vanuit hun instellingen werden aangevoerd na de keuring de gaskamer in te leiden.
Af en toe werden er zieken uit concentratiekampen opgebracht, dat waren immers als ze niet meer konden werken ook nutteloze eters.
In 1941 werd vanuit de katholieke kerk bezwaar gemaakt tegen het doden van onschuldige Duitse burgers, en omwonenden klaagden in toenemende mate over de stank van het crematorium en andere overlast. De commotie had enig effect, maar Aktion T4 werd niet opgeheven; het ging op een lager pitje door, waarbij uithongering de plaats van vergassing innam. De patiënten stierven in hun eigen instellingen, verspreid over het land, zodat het minder in het oog liep.

Ondertussen prepareerden de centra van T4 personeel dat gewend raakte aan het transporteren, selecteren en ombrengen van onschuldige, weerloze mensen. Mensen die experimenteerden met vergassing; die de voors- en tegens van koolmonoxide overwogen en zich afvroegen wat nou efficiënter was: een vaste  gaskamer of rijdende gasbussen. Die uitvonden hoeveel van het bestrijdingsmiddel Zyklon B nodig was om mensen dood te maken, en hoe lang dat dan duurde.
Elke handeling werd uitgevoerd door in de praktijk geschoold personeel, dat zijn nut en dienstbaarheid bewezen had en na de ervaring opgedaan bij T4 rijp was  voor verdere arbeid in Polen. Daar pasten ze de kennis toe en perfectioneerden de moordmethoden in de vernietgingskampen van Aktion Reinhard: Belzec, Treblinka en Sobibor, waar in 1942 en 1943 anderhalf tot twee miljoen mensen werden omgebracht. Poolse burgers, joods en niet-joods, uit het directe zicht van de Heimat.

Geplaatst op

De eeuwige paljas of De fascistoïde haatzaaier

PVV, Geert Wilders, Joost Eerdmans, Lideweij de Vos, Caroline van der Plas

Het verschil tussen bijvoorbeeld een Hitler en Wilders-na-dertig-jaar-politieke-activiteit moge duidelijk zijn. In dertig jaar heeft Wilders het grootste deel van de tijd vooral lopen klieren: hij heeft mislukt deelgenomen als gedoogpartij aan een kabinet (2010-2012). Tijdens die gedoogperiode stemde PVV tegen alles wat het de kiezers beloofd had. Hij heeft met zijn ‘partij-met-maar-1-lid’ als grootste partij één jaar in een kabinet gezeten (15 mei 2024 – 3 juni 2025) om als laffe loser uit de nachtschuit te komen. Nu, 62 jaar oud, ziet hij er uit als een verlepte salak (salak – Indonesië – ook slangenvrucht, omdat de schil van deze vrucht wel wat weg heeft van een slangenhuid). Bij ons leeft de gedachte dat Wilders – die grappend is weggezet als ‘de neger van Venlo’ (in een door een journalist verzonnen verhaal), Gekke Geert, Greet, Blonde Dolly, Mozart(!), Blondie het schaap, de grote geblondeerde leider, de grote blonde roerganger, Schreeuwwitje –, lijdt aan een gedragsstoornis, een bipolaire stoornis en het syndroom Gil de la Tourette, maar dit terzijde. De vele bijnamen die men hem in de loop der jaren toekende duiden niet op het voor een politicus noodzakelijk aanzien. Wilders zal de geschiedenis ingaan als de gefrustreerde, eigenaardige en verwoed haatzaaiende politieker die racistische uitdrukkingen muntte als: ’tsunami van moslims’, ‘kopvoddentaks’, ‘ramadantuig’, ‘haatpaleizen’, ‘minder minder minder / dan gaan wij dat regelen’. Die collega-politici uitmaakte voor ‘knettergek’, ‘lafaards’, ‘hulpelozen’, en dat zij ‘vuile leugens’ verkondigden. Die het kabinet waar hij zelf deel van was ‘nepparlement’ en ‘maffiabende’ noemde; de Antillen ‘schurkeneilanden’, bestuurders daar ‘pina colada-maffia’, ‘schurken en boeven’; en verslaggevers wegzette als ’tuig van de richel’.

Er wordt over Wilders gezegd dat hij een groot gevaar is voor de democratie, met het zaaien van wantrouwen ‘in het functioneren van democratie als geheel’ volgens ‘een strategie die rechtstreeks afkomstig is uit het fascistische draaiboek: je verliest een verkiezing en plaatst vervolgens vraagtekens bij de uitslag. Je verspreidt het volstrekt ongefundeerd idee dat je niet eerlijk hebt verloren in het stemlokaal, maar dat je bent uitgeschakeld door een complot van de gevestigde orde. […] Het is een tactiek onder autoritaire leiders wereldwijd. De Amerikaanse president Donald Trump gebruikte haar al in 2020. De Israëlische premier Benjamin Netanyahu deed hetzelfde in 2021. Het jaar erop volgden de Braziliaanse president Jair Bolsonaro en de Hongaarse leider Viktor Orbán.’ (Lees meer in het artikel ‘De volgende stap in het fascistische draaiboek van Geert Wilders: verkiezingen in twijfel trekken’, van Rosan Smits in De Correspondent – 1 november 2025.)

Bij genoemd artikel staat een illustratie (van Cliff van Thillo) van Wilders als ‘joker’ (iemand die zichzelf belachelijk maakt; sukkel, slappeling) met onder zijn arm het draaiboek van Trump. Dit doet ons denken aan de nog milde fotobewerkingen die wij in 2010 van de heer Wilders maakten, als ‘harlekijn’ (een grappig, koddig persoon). Onze huidige stijl is het gevolg van onze toegenomen afkeer van het fenomeen Wilders, zoals moge blijken uit de Wilderskarikaturen onderaan dit artikel.
 

Geert Wilders noemt zichzelf geen fascist, maar is hij het? Daarover wordt nagedacht en geschreven. Sander Schimmelpenninck vindt ondubbelzinnig van wel, en wij zijn nogal een fan van Sander. Zoals wij fan zijn van Carolina Trujillo, Hasnae Bouazza, Sheila Sitalsing. Van commentatoren kortom die Wilders neerzetten als iemand die dient te worden terechtgewezen en uitgefloten. En verguisd. 

Fret&Inktvis

PS. Er werd tijdens het Derde Rijk door de nazi’s veel gezongen. Ook in Nederland ontwikkelde zich een nationaalsocialistische zangcultuur: ‘Tijdens de Tweede Wereldoorlog galmden overal in bezet Europa Duitse marsliederen door de straten. […] De Nederlandse nationaal-socialisten lieten zich muzikaal evenmin onbetuigd. […] Zij bouwden via vaderlandse evergreens een eigen repertoire op van strijdliederen die de massa serieus moesten bewerken.’ (Zo zong de NSB – Liedcultuur van de NSB 1931-1945, Gerard Groeneveld, vantilt.nl/boeken). Zie op YouTube de afspeellijsten met Duitse en Nederlandse ‘patriottische, vaderlandslievende’ liederen uit genoemde zwarte periode in de geschiedenis, die nog altijd populair blijken te zijn:  NSB liederen voor het hele gezin.
En, het is enorm schrikken, er worden nieuwe liederen gemaakt, met behulp van AI, hele afspeellijsten vol, op YouTube te vinden, zoals bijvoorbeeld op het kanaal van JW “Broken Veteran” – de afspeellijst Nederland United, met titels als ‘Wij zeggen Nee, Nee, Nee, tegen een AZC’, en ‘Politieke honden’, met de tekst: ‘Honden in de Tweede Kamer ruiken aan je gat. Huilen voor de stemmen blaffen bij elk debat. Territorium markeren met plannen en wetten. Den Haag is één grote kennel die je moet ontsmetten. […]’, en ga zo maar door.

1. Partijleider met maar 1 lid; 2. Zo zingt de NSB PVV
 
Geplaatst op

Rehumanisatie ontaarde populitici en Verbanning


Fret&Inktvis©2025

Geplaatst op

Levensgevaarlijk kabinet

Fret&Inktvis2025

Geplaatst op

Een onrecht herstellen

In de Tweede Wereldoorlog heette de Poolse stad Łódź Litzmannstadt, naar een Duitse generaal. De nazi’s vonden dat de Warthegau, het deel van Polen waarin Łódź ligt, integraal onderdeel van het Reich was, en daarom Judenfrei moest zijn.
De joden van Łódź, onteigend, verarmd en gemerkt met de ster, werden vanaf 1939 samengedreven in een getto, weggevoerd naar kampen of naar het General Gouvernement van Hans Frank om van daaruit verder verwerkt te worden.
Hans Frank zat niet te wachten op al die joden in zijn General Gouvernement. Siberië werd voorgesteld als hervestigingsoptie, maar ja, de Sovjets zaten in de weg. Bij gebrek aan andere alternatieven kreeg het idee van de Endlösung voet aan de grond. De nazi’s konden zich een Polen zonder joden (en liefst ook met substantieel minder Polen) net zo goed voorstellen als Daniella Weiss een Gazastrook zonder Gazanen. Het kost enige inspanning, maar dan heb je ook wat.

Łódź getto werd een overbevolkt werkkamp, geleid door Chaim Rumkowski, leider van de lokale Joodse Raad. Rumkowski meende dat als het getto maar productief genoeg was, de nazi’s de joden met rust zouden laten. De gettobewoners werden dagelijks afgebeuld in de lokale industrie ten bate van de Duitse oorlogsmachinerie.
Omdat er steeds nieuwe transporten aankwamen, raakte het getto onleefbaar overbevolkt. De Joodse Raad van Rumkowski werd verantwoordelijk voor het selecteren van de personen die moesten vertrekken. Richting Chelmno nad Neren – Kulmhof, een kamp waar met vergassing werd geëxperimenteerd als opmaat voor Aktion Reinhard – de massavernietiging in de Poolse kampen.
In Chelmno gebruikte men nog geen Zyklon B, maar uitlaatgassen van dieselmotoren, eerst in tot mobiele gaskamers omgebouwde vrachtwagens, later in vaste gaskamers waar de uitlaatgassen ingepompt werden. Gewoon, omdat het kon.
Rumkowski geloofde er zo heilig in dat hun arbeidspotentieel de joden zou redden van de vernietiging, dat hij in 1942 de gettobewoners overhaalde kinderen en ouderen uit te leveren: het quotum van 20.000 af te transporteren personen werd gevuld met onproductieve koters en oudjes. Uiteindelijk waren zulke pogingen tot overleven slechts uitstel ten bate van de Duitse oorlogvoering: het getto werd in 1944 geliquideerd en de mensen vermoord.

Bij Radegast, het stationnetje van waar de treinen naar de kampen vertrokken, is een herinneringsplaats gemaakt. In het houten gebouwtje bij het perron staat een grote maquette van het getto. Aan het perron staan een paar veewagons op de rails. Een lange betonnen gang leidt naar een halletje met gedenkplaten; een holle zuil reikt naar de hemel, lijkt op een schoorsteen. In de gang hangen de transportlijsten uit het getto, duizenden namen, netjes uitgetypt, vel na vel na vel.

Terwijl we de herdenkingsplaats bekijken rijden er vier bussen aan. Jonge Israeli – ze lijken de leeftijd te hebben van jongeren die van de middelbare school komen en straks het leger ingaan – komen kijken. Er zijn een paar bewakers bij, die zich strategisch posteren. Een ervan zegt dat we de groep niet mogen fotograferen.
De jongeren lopen rond, kijken naar de wagons, lopen door de tunnel. En gaan weer richting de bussen. Drie meiden lopen eerst nog naar een halve lantaarnpaal tegenover het monument met het opschrift ‘Gij zult niet doden’. Een van hen hurkt bij de paal, plakt er iets op en loopt met haar twee vriendinnen terug naar de bussen.
Nadat die zijn weggereden, ga ik kijken. Op de paal zijn stickers geplakt van soldaten die in de strijd in Gaza zijn omgekomen. Jonge mannen, ferme gezichten. Dode helden.
Automatisch begin ik aan de stickers te pulken, ze laten makkelijk los. Een voor een trek ik ze weg, plak ze tegen elkaar aan zodat het geen klont wordt. Er rijden twee fietsers voorbij, Poolse jonge mannen in fietsoutfit, met helmpjes op. Ze stoppen.
‘Waarom maak je dat kapot?’
‘Ik maak niets kapot, ik herstel iets.’
‘Maar mensen hebben dat opgeplakt ter herinnering.’
‘Ja, dat begrijp ik, maar ik verwijder het uit respect.’
‘Haal je dan ook lampjes weg die mensen bij een graf neerzetten?’
‘Nee, natuurlijk niet, maar dit is echt iets anders. Ik maak niets kapot, ik maak iets weer heel.’
De fietsers kijken wat bevreemd maar groeten me vriendelijk voor ze verder gaan.

De stickers zijn geen spontane uiting van het herdenken van doden. Het moet voorbereid zijn, de stickers geprint en meegenomen. Er is van tevoren over nagedacht.
Ik vind dat onverdraaglijk, het verbinden van de nazislachtoffers met de uitvoerders van de genocide in Gaza. Alsof de Holocaust een vrijbrief is voor de moordpartij; de ‘veiligheid’ van joden ten koste van alles moet worden gewaarborgd. Alsof joden geen mensen zijn zoals wij allemaal. Dat claimen van het ultieme slachtofferschap, generaties na de oorlog, als bouwsteen voor een uitverkoren volk-identiteit vind ik misselijkmakend.
Dat jonge, beïnvloedbare Israëli op deze manier worden misleid is verschrikkelijk. Natuurlijk zijn vrienden, familie en dierbaren verdrietig als er een soldaat omkomt. Dat spreekt vanzelf. Maar deze doden per met voorbedachten rade geproduceerde stickers verknopen aan de holocaustslachtoffers is een wandaad. Die wilde ik ongedaan maken.

Geplaatst op

Van de geschiedenis leren…

Altijd wordt maar beweerd dat ‘we niks leren van de geschiedenis’, terwijl dat toch aantoonbaar niet waar is. We leren ons rot van het verleden. Kijk maar naar uithongering, landjepik en volkenmoord. Voorbeelden van praktijken van vroeger waar we ook vandaag de dag nog van leren. Een paar voorbeelden:

Hitler – om maar te beginnen met iemand die we allemaal wel kennen – beschouwde uithongering als een legitiem middel waarbij het Herrenvolk-van-dienst het volste recht had om inferieure volken alle voedsel te ontzeggen. Hij vond het gewoon een plicht van de sterken om de zwakken uit te hongeren.

Inferieure rassen moesten volgens Hitler niet alleen worden uitgehongerd, ook hun land moest worden afgepakt. (zie: Zwarte aarde van Timothy Snyder, vanaf p.20).
Het Herrenvolk had Lebensraum nodig. En volgens de wet van het recht van de sterkste bedien je je dan van het land van de zwakken. Landjepik, heel normaal, puur natuur. En alles wat niet crepeert, of uit eigen beweging vertrekt, verdrijf je.

Hitler had dat volgens eigen zeggen afgekeken van de Amerikanen, die het succesvol toepasten bij het koloniseren van Amerika, waarbij de blanken dat gesorteerde roodhuidenvolkje mooi in het zand liet bijten. Vrouwen en kinderen werden niet gespaard, want ‘neten worden ook luizen’, zoals de Amerikaanse kolonel John Chivington zijn manschappen toebrulde bij de slachting bij Sand Creek in 1864.
I have come to kill Indians, and believe it is right and honorable to use any means under God’s heaven to kill Indians. … Kill and scalp all, big and little; nits make lice, aldus de voormalige methodistische predikant.

Nou zou Hitler het zelf nooit hebben toegegeven, want Russen waren in zijn ogen een minderwaardig slavenvolk waar de superieure Duitsers niks van konden leren, maar stiekem heeft hij zijn tactiek ook afgekeken van Stalin, die in 1932 en 1933 Oekraïne onderwierp door moedwillige uithongering.
Hitler had, net als Stalin, zijn zinnen gezet op ‘de graanschuur van Europa’, waar de lokale bevolking dan als slaven op plantages zou werken om het Herrenvolk te dienen.
Dat slavenmodel kende hij dan weer van bijvoorbeeld de Nederlanders, die het geperfectioneerd hadden in hun koloniale plantages. Germanen naar Hitler’s hart, die Nederlanders, die wisten wat heersen was.

Dus zeg nooit meer dat ‘we’ niks van de geschiedenis leren. Want kijk naar Israel, dat zich de lessen uit de geschiedenis ter harte heeft genomen: uithongering werkt, Lebensraum is een rotwoord met een akelige bijklank, maar Eretz Yisrael of Judea en Samaria kan, is minder besmet en nog mythisch ook.
Kinderen moeten niet gespaard worden, want die groeien uit tot bijvoorbeeld Hamasstrijders die het op vernietiging van de joodse staat hebben voorzien. En zolang we maar blijven benadrukken dat het ‘mindere mensen’ of zelfs ‘onmensen’ zijn die we uithongeren, verdrijven en afmaken, is er bij onze sympathisanten, wegkijkers en meelopers nauwelijks animo om ons te stoppen. Er is her en der wel wat gekrakeel, er worden wat maatregelen voor de bühne genomen, maar die kan je – veel later – met een ‘sorry’ weer ongedaan maken. Ook dat leert ons de geschiedenis.

(Afbeelding: Dagboekje van Leopold Claessens – bijgehouden van 1 tot 25 april 1945, waarin hij optekende (In Bergen Belsen) wat hij in Mittelbau-Dora te eten had gekregen. Museum bij voormalig concentratiekamp Mittelbau-Dora, bij Nordhausen)

Geplaatst op

Gewoon eerlijk in 5 missies – deel 5 (slot)

VVD verkiezingsprogramma Sterker uit de storm: 81 pagina’s onversneden neolib-populistische prop Dilan-Style in 5 delen behapbaar en inzichtelijk gemaakt.

Voor de duidelijkheid eerst even dit:
Wij Nederlanders zijn veilig en vrij, we werken hard en we bezitten een koophuis. We laten ons geen oor aannaaien door ‘nieuwkomers’ die de boel komen uitvreten. We zetten de middenklasse en het Nederlandse belang op één.
We dulden geen negatief sentiment over ondernemers en bedrijven, want daar zijn we trots op.
We zijn sowieso trots: op ons land en op onze vrijheid en veiligheid. We dragen onze vrije waarden trots uit. We zijn trots op onze politie, boa’s en brandweer, op ambtenaren met vakkennis en op alle vrijwilligers die zich inzetten. Trots op KLM, onze glastuinbouw, onze mensen in de frontlinie, onze topsportaccommodaties, en onze streektalen.
Al die liberale trots, die vrijheid, die veiligheid en groei stellen we veilig door 5 missies.

Vandaag: missie 5: ‘We nemen geen genoegen meer met middelmaat.’

De overheid is geen geluksmachine. Individuele vrijheid is dat wel.

Met een moderne overheid die levert, kan ons land weer vleugels krijgen en kunnen we de hele wereld aan. Topprioriteit moet zijn dat de overheid mensen weer meer ademruimte geeft. Nederland mag trots zijn op de vele ambtenaren met vakkennis, maar van de lanterfanters in de overhead moeten we af. Die hebben we nodig in de zorg, de techniek of het onderwijs.

Juist met minder regels komt de samenleving tot bloei. Wanneer we mensen hun eigen verantwoordelijkheid en vrijheid teruggeven krijgen mensen thuis meer ruimte. [Hmmm, je vraagt je af hoe dat werkt, groeien huizen van eigen verantwoordelijkheid en vrijheid?]

We vertrouwen op de expertise van zorgmedewerkers en schrappen onnodige regels en administratie. We geven zorgverzekeraars en zorgkantoren daarin een sturende rol.
En we kijken naar wat mensen en hun omgeving zelf kunnen doen, zodat niet alles op het bordje van zorgverleners terechtkomt.
De VVD kiest voor grondige vernieuwing, door kunstmatige intelligentie te omarmen en alle onnodige vertraging te schrappen.

Operatie effectieve overheid
De VVD wil een overheid naar het model van Singapore. [Geinig, Singapore is een stadsstaat met ultra strenge regels voor burgers [en lijfstraffen!) maar een economisch paradijs voor ondernemers…]
Cijfers over klanttevredenheid worden per ministerie openbaargemaakt. [De klant? Is dat de burger, het bedrijfsleven, het militair-industrieel complex? De banken? Iedereen die het met de VVD eens is?]

Salarisontwikkeling wordt meer gekoppeld aan functioneren, getalenteerde ambtenaren moeten sneller kunnen doorstromen in de organisatie en expertise mag beloond worden.
Er wordt voltijds gewerkt bij de overheid.

We hervormen de Algemene Bestuursdienst door meer te sturen op resultaat. We trekken meer mensen aan vanuit het bedrijfsleven en we stimuleren dat topambtenaren tijdelijk in het bedrijfsleven gaan werken. [We maken de draaideur formeel]

Om ambtenaren niet onnodig aan het werk te houden beperken we de reikwijdte van de Wet open overheid [Transparantie is zo overschat!] en steunen we zelf minder onderzoeksmoties in de Tweede Kamer.

We lichten alle wet- en regelgeving door en behouden alleen de regels die evident noodzakelijk zijn. Voor elke nieuwe regel wordt een andere regel geschrapt.
We waarderen extern advies, maar willen ook snelheid. We verkorten procedures die voorafgaan aan indiening van een wet. We verkorten waar mogelijk beslistermijnen.

De politiek moet werken voor Nederlanders. Keuzes en belangenafwegingen voor Nederland moeten daarom zoveel mogelijk door de gekozen Tweede Kamer worden gemaakt en niet door de rechter. Een goed werkende democratie betekent meer dan de helft van de zetels plus één. We willen dat de politiek zich richt op het oplossen van problemen van mensen thuis, niet op ophef.
Het is aan de politiek en Raad van State om wetten voor invoering te toetsen op grondwettigheid, we schrappen daarom de plannen voor constitutionele toetsing en het constitutioneel hof. [Sorry Pieter, maar jij bent weggelopen]

De VVD wil de defensie-uitgaven laten groeien naar 3,5% van onze economie. Dus moet de overheid ophouden met haar spilzucht en te hoog uitgavenniveau. Anders stijgen de belastingen en dan zijn de werkenden en ondernemers weer de klos.

De VVD kiest voor investeren in onze veiligheid en we maken geld vrij voor groei zodat we ook in de toekomst een welvarend land zijn. Daar offeren we delen van de zorg en de sociale zekerheid voor op. [En biodiversiteit, en klimaatmaatregelen, gewoon elke vorm van solidariteit met mens, dier en planeet.]

Om de solidariteit in het Nederlands zorgstelsel te behouden moeten we een groter beroep doen op de individuele verantwoordelijkheid van iedere Nederlander voor zijn eigen gezondheid. Een ongezonde leefstijl moet voorkomen worden [Woehoe, hoe verhoudt zich dit tot ‘vrijheid’ en de bier-en-bitterballen-cultuur van de eigen partij?]

We willen een gezondheidsstelsel waarin een gezonde levensstijl – naast ziekte bestrijden – een belangrijke plaats inneemt. We leggen daarbij de focus op kwaliteit van leven, in plaats van enkel afwezigheid van ziekte en de lengte van het leven. Patiënten en zorgverleners beslissen samen over passende zorg en welzijn. We zetten robots in.
[Ik voorzie binnen afzienbare tijd de pil van Drion in het uitgeklede basispakket]

We pakken tekorten in de zorg aan door de werkdruk te verlichten en door meer werken makkelijker te maken, door een meerurenbonus – we kunnen alle gewerkte uren immers goed gebruiken.

We willen dat ouderen zo lang mogelijk in de vertrouwde omgeving kunnen blijven, ook als zij aan dementie lijden. We willen eenvoudige verlofregels voor mantelzorgers. [Daar gaat je meerurenbonus! – en vandaar ook straks die pil van Drion]
Geclusterde woonvormen met gezamenlijke voorzieningen bieden ouderen een rijk sociaal leven, voorkomen eenzaamheid en dragen bij aan hun gezondheid. [Dat noemden we bejaardentehuizen, vroeger]

De VVD kijkt kritisch welke zorg wel en niet vergoed moet worden. Hierbij zorgen we dat mensen die zorg echt nodig hebben, deze kunnen krijgen.
We draaien de verlaging van het eigen risico terug [Ja Fleur, dat gaan we doen!]
Behandelingen in welzijn en de gezondheidszorg worden beoordeeld op de toegevoegde waarde van de behandeling ten opzichte van de bestaande alternatieven en maatschappelijke kosten. [Wie dit snapt mag het zeggen…]
Er komt een kleiner basispakket en dat maakt de zorg beter want minder goede behandelingen verdwijnen uit het pakket. Het basispakket altijd zal zorgen voor de beste zorg. [En leg dit dan gelijk ook even uit].

In de langdurige zorg spreken we af met zorgkantoren dat de transformatie naar zorg in de thuissituatie prioriteit krijgt.
Zelfbeschikking voor een waardig en barmhartig levenseinde zijn onlosmakelijk verbonden met liberale zorg, ook voor mensen met dementie en psychiatrische patiënten. Dus euthanasie houden we erin.

Oh, sh*t kunst en cultuur, bijna vergeten…
We stimuleren artistiek ondernemerschap via nieuwe verdienmodellen en samenwerking met marktpartijen. Het moet aantrekkelijker worden voor zelfstandige kunstenaars en docenten om in het onderwijs te werken via tijdelijke opdrachten/projecten.

Een groot deel van de landelijke cultuurgelden wordt in Amsterdam ingezet, en minder in bijv. Fryslân of Zeeland. We gaan hier wel aan spreiding doen.
‘Onze regio’s kennen verschillende manieren van cultuurbeleving, denk aan prachtige bloemencorso’s, kermissen, schuttersfeesten en carnaval.’ Daar houden we van [En we zijn er trots op!] We ondersteunen organisatoren van volkscultuur beter en maken volkscultuur een volwaardig onderdeel van de culturele basisinfrastructuur.

We stimuleren het Frysk op scholen in Fryslân en waarborgen het gebruik van deze taal, bijvoorbeeld in de rechtbank. We zijn trots op en stimuleren onze streektalen, zoals het Nedersaksisch en Limburgs. [Maar niet Turks, Marokkaans, of Arabisch, want dat is niet eigen en als je dat wilt spreken, doe je niet echt goed mee…]
We stimuleren zo veel mogelijk eigen inkomsten in plaats van subsidies. Daarmee maken we de culturele sector minder afhankelijk van overheidssubsidies.

Vrije media. Ja, die zijn belangrijk. We gaan de NPO hervormen.

[Mijn slotwoord: Ontwaakt, verworpenen der aarde… en stem verstandig op 29 oktober!]

Geplaatst op

Gewoon eerlijk in 5 missies – deel 4

VVD verkiezingsprogramma Sterker uit de storm: 81 pagina’s onversneden neolib-populistische prop Dilan-Style in 5 delen behapbaar en inzichtelijk gemaakt.

Voor de duidelijkheid eerst even dit:
Wij Nederlanders zijn veilig en vrij, we werken hard en we bezitten een koophuis. We laten ons geen oor aannaaien door ‘nieuwkomers’ die de boel komen uitvreten. We zetten de middenklasse en het Nederlandse belang op één.
We dulden geen negatief sentiment over ondernemers en bedrijven, want daar zijn we trots op.
We zijn sowieso trots: op ons land en op onze vrijheid en veiligheid. We dragen onze vrije waarden trots uit. We zijn trots op onze politie, boa’s en brandweer, op ambtenaren met vakkennis en op alle vrijwilligers die zich inzetten. Trots op KLM, onze glastuinbouw, onze mensen in de frontlinie, onze topsportaccommodaties, en onze streektalen.
Al die liberale trots, die vrijheid, die veiligheid en groei stellen we veilig door 5 missies.

Vandaag: missie 4: we zijn trots en zuinig op onze vrijheid en veiligheid, want dat maakt Nederland uniek [het staat, zeg maar, op één]

‘Het Nederlanderschap is een cultuur, een geschiedenis en een set van waarden die diep verankerd liggen in wie we zijn.’ ‘Op Koningsdag en Bevrijdingsdag vieren we ons Nederlanderschap en onze vrijheid. We struinen over rommelmarkten, eten tompoucen of drinken een biertje op bevrijdingsfestivals.’

Vrijheid, verdraagzaamheid, verantwoordelijkheid zijn de bouwstenen van onze samenleving! Onze vrije manier van leven is niet onderhandelbaar.

Dat onze vrije en veilige manier van samenleven onder druk staat, blijkt uit de toename van onder meer Jodenhaat, vrouwenhaat en homohaat. Sommige mensen, vaak zelfs hier geboren, zijn totaal vervreemd van ons land opgegroeid.
Iedereen die in ons vrije land woont en wil wonen, dient zich aan te passen aan waar Nederland al eeuwen voor staat: vrijheid en hard werken.

We moeten de komende jaren orde op zaken stellen om onze vrije waarden te beschermen en weer met trots uit te dragen. Dat moeten we vooral doen door zélf te bepalen voor wie er hier plek is en voor wie niet.

Wij kiezen voor een samenleving waarin onze vrijheden bovengeschikt zijn aan het zogenaamde recht om je niet beledigd te voelen. [Dus niet zeiken over een Mohammedcartoon, wel zeiken over een watermeloen]
We buigen niet voor kwalijke ideologieën en religieuze dogma’s die de emancipatie van LHBTIQ+’ers en vrouwen honderd jaar terug in de tijd duwen. [Oppassen SGP, daar gaat je gedroomde regeringsdeelname]

Integratie is niet vrijblijvend, maar een plicht. Wie onze waarden structureel afwijst, heeft hier geen toekomst. Zo bouwen we aan een vrij en veilig Nederland dat niet bezwijkt onder haar eigen tolerantie voor het intolerante.

We maken een scherper onderscheid tussen demonstraties en ordeverstorende acties.
We moeten relschoppers identificeren die het demonstratierecht misbruiken om strafbare feiten te plegen en ze straffen. Daartoe zetten we camera’s met gezichtsherkenning in. Er komt een verbod op gezichtsbedekkende kleding en het blokkeren van vitale infrastructuur wordt strafbaar.
Het betuigen van steun aan verboden organisaties, zoals in het openbaar onder het mom van het demonstratierecht met vlaggen van terroristische organisaties zwaaien, wordt strafbaar. Zowel offline als online. [Benieuwd hoe de VVD dat gaat combineren met ‘onze kernwaarde’ ‘vrijheid’]
Activisten hebben van andermans eigendommen af te blijven, activisten die zich illegaal toegang verschaffen tot woningen, stallen, erven, universiteiten of bedrijven, worden gezien als inbrekers en ook zo gestraft.

We willen dat mensen zich meer betrokken voelen bij de veiligheid van hun eigen buurt of stad: daarom stimuleren we gemeenten om inwoners uit te nodigen voor deelname aan lokale vrijwilligerskorpsen.
We onderzoeken hoe we het vrijwilligerskorps op termijn kunnen uitbreiden tot een programma waarin jongeren gedurende een jaar lang kennis kunnen maken met het werk bij de politie. [Er was al iets als ‘totale deregulering’, en nu komen er Freikorpsen bij?]

We brengen jonge criminelen verantwoordelijkheid, discipline en respect bij door deelname aan een heropvoedprogramma van Justitie. Wie het programma succesvol afrondt, krijgt de kans om te solliciteren naar een passende functie bij defensie of politie.

Terroristische organisaties worden zo snel mogelijk verboden. Er komt een bestuurlijk verbod op ondermijnende organisaties. Zo wordt het naar Duits voorbeeld sneller mogelijk een vereniging of organisatie zoals Samidoun, de PFLP en andere antirechtsstatelijke, anti-LHBTIQ+ en antisemitische organisaties te ontbinden en verboden te verklaren.

Het voeren van een gemeenschappelijk huishouden met een strijder van IS of andere terroristische organisatie wordt bestraft. Het afreizen naar terroristisch gebied zonder journalistiek doel en zonder toestemming van Nederland wordt strafbaar. [In Nederland behandelen we iedereen gelijk, dus laat je niet afleiden door de wat eenzijdige voorbeelden in deze voorgenomen beleidsbrei…]

Wie zich aansluit bij een terroristische organisatie, verliest wat ons betreft altijd het Nederlanderschap. [Dat zouden er zomaar een hoop kunnen worden als de VVD haar zin krijgt, en waar laten we die mensen dan? In een interneringskamp? Ook naar Duits voorbeeld?]

Wij willen een vrij land waarin iedereen meedoet [volgens onze regels, zo niet, dan rot je maar op]
Iedereen die hier mag blijven, hoort er volwaardig bij. Maar mensen die met hun rug naar onze samenleving staan, niet willen meedoen of zelfs anderen onderdrukken, die vinden ons tegenover zich.
Daarom scherpen we het integratiebeleid aan, en zorgen we ervoor dat autocratische en religieuze regimes geen invloed hebben op onze samenleving. Maar we pakken ook discriminatie aan hoor. Echt wel.

Statushouders die op azc’s verblijven komen pas in aanmerking voor andere vormen van huisvesting op het moment dat zij zowel in woord als in daad achter de Nederlandse waarden staan. [Hoe ga je dat meetbaar maken? Moeten ze tompouce eten en carnaval vieren en zichtbaar genieten van de lampjes van ondernemers in de winkelstraten met kerstmis?]

Bij dubbele nationaliteit wordt het Nederlanderschap ingetrokken bij veroordeling voor een misdrijf waarop meer dan vijf jaar gevangenisstraf staat. Om dit te bewerkstelligen worden desnoods internationale verdragen aangepast.[En de grondwet, artikel 1]

Vrijheid, verantwoordelijkheid en verdraagzaamheid zijn de hoekstenen van onze maatschappij. Inburgeringsprogramma’s moeten expliciet aandacht besteden aan vrije waarden, zelfbeschikking, antisemitisme, de holocaust en eer-gerelateerd geweld en deze moeten ook centraal staan in de participatieverklaring die inburgeraars moeten tekenen.
Voor nieuwkomers die de shariawetgeving aanhangen is geen plek in Nederland: Wij willen dat nieuwkomers expliciet verklaren dat zij de Nederlandse rechtsstaat en de bijbehorende mensenrechten respecteren. Orthodoxe religieuze wetten, zoals de Sharia, mogen daarbij geen leidend uitgangspunt zijn. Daarom moet dit worden opgenomen in de participatieverklaring. [Maar we pakken discriminatie aan hoor, echt wel]

We tolereren geen lange armen in Nederland: religieuze en maatschappelijke instellingen zoals moskeeën en weekendscholen moeten transparant zijn over hun financiering en deze moet worden stopgezet als blijkt dat daarmee onze rechtsstaat wordt ondermijnd. [Israël, hoor je dat? PVV, FvD, jullie ook?]

We toetsen of organisaties de integratie van nieuwkomers belemmeren. Als dit het geval is wordt de subsidie ingetrokken. [Geldt dat ook voor politieke partijen?] Organisaties die integratie tegengaan zijn geen gesprekspartners meer in de maatschappelijke dialoog om integratiebeleid te maken. (Nou, CIDI, daar gaat je plaats aan tafel!]

We willen regelen dat (versterkte) gebedsoproepen kunnen worden verboden als deze de openbare orde verstoren, integratie tegenwerken of geen draagvlak hebben. Als dit niet voldoende effect sorteert verbieden we de versterkte gebedsoproep.

We willen van werk de norm maken. Integreren is meedoen. De VVD wil dat elke statushouder direct bij het krijgen van huisvesting een leerwerkplek of startbaan krijgt aangeboden en accepteert, in plaats van direct een uitkering.
Ook vrouwen moeten aan het werk als het gezin gebruik maakt van een uitkering.
We korten mensen die geen Nederlands spreken en dit niet willen leren op de uitkering. Statushouders krijgen het eerste half jaar geen uitkering op de rekening, maar veel van hun vaste lasten worden rechtstreeks door de gemeente betaald. [En de rest dan? Hoe worden die betaald?] Statushouders die niet komen opdagen bij de taalles of verzuimen naar examens te komen moeten een boete betalen of worden gekort op de uitkering. Ook burgeren ze zo niet in en krijgen dus geen verblijfsvergunning.

Nederland is een vrij land. We bedrijven geen politiek vanuit de onderbuik. Integratiebeleid moet gebaseerd zijn op feiten. [Het staat er echt]
We voeren een totaalverbod in op gezichtsbedekkende kleding en maken het strafbaar om anderen te dwingen tot het dragen van gezichtsbedekkende kleding. [Lijkt me, qua bewijsvoering, een lastige klus]

De Joodse gemeenschap verdient een veilige plek in Nederland. We versterken de nationale aanpak tegen antisemitisme en geven de Nationaal Coördinator Antisemitismebestrijding meer bevoegdheden en middelen. Holocaustontkenning en -bagatellisering zijn een vorm van hedendaags antisemitisme en worden stevig aangepakt. We maken de Holocaust bespreekbaar in elk klaslokaal. [Steeds benieuwder naar de concrete uitwerking van al deze plannetjes]

Onderwijsinstellingen moeten veilig zijn voor álle studenten. De onderwijsinspectie krijgt een explicietere rol in het toezien op deze veiligheid. De minister moet kunnen ingrijpen door onderwijsinstellingen een aanwijzing te geven. Bij zeer ernstige veiligheidsproblemen kan de minister de bestuurders wegsturen.

In Nederland moet iedereen overal zichzelf kunnen zijn [maar alleen als je ‘onze’ waarden omarmd. En je niet tegen Israel bent…]

Asiel
De VVD wil het systeem fundamenteel veranderen: vluchtelingen kunnen alleen nog via hervestiging naar Nederland komen. Het jaarlijks aantal te hervestigen vluchtelingen wordt gebaseerd op draagkracht [van ons, welteverstaan, niet van de vluchteling], en kan dus ook nul zijn. De vluchtelingen worden geselecteerd op basis van een puntensysteem, waardoor alleen de meest kwetsbare vluchtelingen naar Nederland mogen komen.
Asielzoekers die ongevraagd richting Nederland komen worden aan de landsgrenzen tegengehouden en teruggestuurd. Onze buurlanden zijn immers veilige landen en we hebben niet voor niks de Dublin-verordening.
De migratiewet verplicht het kabinet om bij een te hoge instroom van asiel- en/of arbeidsmigranten bestuurlijke maatregelen te nemen om de instroom te beperken.
Opvang in de regio wordt de norm.

Bij een veroordeling voor een misdrijf worden asielzoekers zonder pardon uitgezet, ongeacht of zij al een verblijfsvergunning hebben of nog in de asielprocedure zitten.
De asielvergunning voor onbepaalde tijd wordt afgeschaft, de verblijfsvergunning voor bepaalde tijd wordt drie jaar, er komt een tweestatusstelsel met alle mogelijke beperkingen, we schaffen de dwangsommen af en stellen illegaal verblijf strafbaar. We beperken de rechtsbijstand voor asielzoekers.

De opvang van asielzoekers moet netjes geregeld zijn, maar mag nooit ten koste gaan van de veiligheid of woongenot van Nederlanders.
We schaffen de wettelijke taakstelling van gemeenten om statushouders te huisvesten af, en verbieden voorrang voor statushouders.
Voor statushouders komen er sobere flexwoningen om azc’s te ontlasten. [Hoe, waar? En hoe bevorderen die flexkampen de integratie?]
De asielopvang voor kansarme, overlastgevende en criminele asielzoekers wordt maximaal versoberd. Voor kinderen stellen we juist extra – maar wel realistische – eisen aan asielopvang. [Realistisch, wat zou dat inhouden. Een systeem van labels als naar gelang de kansrijk-of armheid van de asielouder, zoals bij eieren – ‘biologisch’, ‘vrije uitloop’ en ‘scharrel’]

De VVD wil het meest effectieve asielbeleid van Europa. We willen elk kwartaal een check of landen om ons heen strenger asielbeleid hebben doorgevoerd. Als dat is, wordt dit beleid ook onderdeel van het Nederlandse asielbeleid.

De meest effectieve plek om illegale migranten tegen te houden is de Europese buitengrens. Legers aan de EU-buitengrenzen krijgen meer bevoegdheden om migranten tegen te houden. Als Europa onze stelselwijziging niet steunt of andere EU leden niet goed meedoen, dan willen wij bij een Europese verdragswijziging een opt-out op asiel.

We willen alleen nog kennismigranten waar Nederland wat aan heeft, en stengere maatregelen voor arbeidsmigranten.
Er is geen plek voor overlastgevende en dakloze arbeidsmigranten in Nederland. [Ben je uitgewerkt, moet je opzouten.]
Door schijnerkenningen van kinderen krijgen migranten verblijfsrecht in Nederland zonder dat ze zorgdragen voor het betreffende kind. [Wist je niet hè, net zo’n groot probleem als nareis op nareis!] Deze verkapte vorm van mensenhandel moet gestopt worden. Erkenning van buitenlandse kinderen kan straks alleen nog bij een paar gemeenten.

Morgen de laatste missie, missie 5: ‘We nemen geen genoegen meer met middelmaat.’