Ook in Lyon staat een kathedraal met een romaans begin en een gotisch einde. Aan de voorkant een rijkversierde poort, maar anders dan in Reims zijn de sokkels waar beelden op horen te staan hier leeg. Binnen kom je in een sereniteit waar je in zou willen wonen. Die koele weldaad wordt verstoord door een zekere commotie buiten de kerk, versterkte muziek die doet denken aan EO jongerendag dringt het gewelfde lustoord binnen. Ik wil niet, maar ik word naar buiten getrokken.
Op een plateau voor de kathedraal is een groepje jongeren wilde bewegingen aan het maken. Even denk ik dat het experimentele dans is, maar dan zie ik een bord dat tegen de kathedraal is gezet, met in een kinderlijke letter: Jesus t’aime erop, met een hartje en een paar bloemetjes. Ik blijf naar het tafereel kijken. Het duurt even voor het kwartje valt, maar dan zie ik dat een paar enthousiaste jongeren zonden aan het uitbeelden zijn. Een meisje, de hoofdpersoon, dreigt door die zonden verzwolgen te worden, terwijl aan de andere kant van de verderfelijke massa een jongeman Jezus aan het uitbeelden is. Die wil het meiske redden, maar moet dan dus eerst door die verlokkingen heen zien te breken. Dat zou, als je het mij vraagt, voor een zo nabije Jezus een koud kunstje moeten zijn, maar op de trappen van de kathedraal van Lyon is dat geenszins het geval. Het meisje wordt gesmoord in een omhelzing door een jongen – dat moet lust zijn, de eerste zonde. Na een worsteling en veel armgezwaai en bovenlijf gekronkel lukt het haar de wellustige jongeman van zich af te duwen. Kuisheid gered, 1-0 voor Jezus. Dan volgt de verleiding van de drank. In nogal liederlijke bewegingen probeert een zondares, zwaaiend met een bierfles, het meisje te laten drinken, maar ook dat weet ze te weerstaan. (2-0). Volgt iets met een centimeter, wat ik niet thuis kan brengen, daarna vreten en kotsen. Beide niet erg aansprekende verleidingen weerstaat het dappere, belaagde kind, dat een meesteres blijkt in kronkelen, al dan niet gedrapeerd voor de kerk entree. (4-0).
De zondaars staan tussen haar en Jezus graaiende bewegingen te maken, die denk ik moeten lijken op een verleidingsdans. Maar het meisje moet en zal naar Jezus toe! Die staat achter de meute trekbewegingen te maken alsof hij het kind aan een denkbeeldig touw heeft, maar de verdorvenen laten hun prooi niet zomaar gaan. Er volgt een schijngevecht, waarbij Jezus maar aan het trekken is en het meisje bijna ten onder gaat (amechtig op de grond valt) voordat ze eindelijk in zijn armen veiligheid en geborgenheid vindt. (Game, set en match voor Jezus). Muziek stopt. Een enkeling klapt.
Een vriendin van me voerde in een episch gedicht een kathedraal sprekend op. Dat schiet me te binnen terwijl ik het groteske toneelstukje op de treden voor de kathedraal volg. Ik voel een medelijden met de kathedraal die, zonder ook maar iets in te brengen te hebben, getuige moet zijn van deze nepvertoning. Het gebouw staat er al vanaf de twaalfde eeuw – op fundamenten van een nog veel ouder godshuis – en heeft in zijn lange leven uiteraard al veel vreselijks voorbij zien trekken. Werden er katharen verbrand op het plein voor de kathedraal? Moest hij toelaten dat koningen onder zijn gewelven de zegen voor hun kruistochten kwamen afsmeken. Heeft hij de revolutionaire troepen zijn inwendige zien ontheiligen door er een graanschuur van te maken (iets wat revolutionairen graag blijken te doen, van godshuizen stallen of opslagplaatsen maken). Allemaal zeer wel mogelijk. Ongetwijfeld heeft hij veel Frans vlaggezwaai en patriottistische eerzucht aanschouwd.
Maar zelden is hij bezocht door zoveel ongeletterde lelijkheid als het bekeringstoneelstukje dat voor zijn poorten wordt opgevoerd. En dan die muziek erbij. Zelfs de half blote toeristen die alleen maar even wat foto’s komen knippen en een selfie maken voor zijn grandioze voorgevel zijn te verdragen vergeleken bij deze gruwel. Je voelt het hele kolossale gebouw trillen van afschuw.
Het zou kunnen dat ze in Frankrijk gewoon nog religieuzer zijn dan ‘bij ons’. In elke kerk, kathedraal of baseliek die we in stappen, zien we biddende mensen. En niet alleen ouderen, ook jongeren spreiden vroomheid te toon: kruisjes slaan bij binnenkomst, en dropje wijwater op het voorhoofd aanbrengen, knielen voor de gekruisigde of bidden bij Maria. Regelmatig is er een dienst gaande, of wordt er op het orgel gespeeld. Ik verbeeld me dat het de kathedraal compenseert voor de morele ontucht om hem heen.
